Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009

Δύο ωδές για την ετερότητα!

Ανασφάλειες

πες μου
πως να σταθώ εγώ
ένα κορίτσι
απέναντι σ'ένα άλλο
κορίτσι;

πως να σταθώ;
πως να στηριχτώ στα δυό μου πόδια
όταν τα γόνατα μου κόβονται;
πως να σταθώ;

και να πω
και να πω

και να σου πω



πως σ'αγαπώ
και

πως θέλω να στροβιλιστώ
στα φιλιά σου
και πάνω απ' το ηλιοβασίλεμα ν'αρχίσω να πετάω
πως θέλω να μπερδευτώ
στις μπούκλες των μαλλιών σου
και να εξαϋλώνομαι μές στις αχτίδες του ήλιου
πως θέλω να καίγομαι
στο άγγιγμά σου
και ν' ακολουθώ το ταξίδι του φωτός γύρω απ' τον κόσμο
να γίνω έννοια-δίχως γήινες έγνοιες-
να γίνω η ελευθερία, ο έρωτας, η ευτυχία
να γίνω το άρωμα του καλοκαιριού
και να αλειφτω στην αγκαλιά σου
στα φιλιά σου
στην ανάσα σου



μα πως
πές μου!

πως να σταθώ
και να σου πω
πως θέλω παντού να σε ρουφήξω
και τον ιδρώτα σου να κάνω φυλαχτό
και κάποιο βράδυ
κάτω απ' τον κόκκινο τοίχο ν' αγρυπνήσω
χαζεύοντας μια παλιά σου ζωγραφιά
με κάθε φόβο μην απ' τον ύπνο σε ξυπνήσω
απομακρύνοντας απ' το αυτί σου τα μαλλιά
και ξάφνου έναν διακαή μου πόθο
να σου ψιθυρισω:

πως θέλω να κρυφτώ
κάπου εκεί
στη μοναξιά

μεταξύ του μηρού


και του αιδοίου σου

Από τη M.




Αυτοκτόνησα



Μια διασκευή από τον Alex C.

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Ο ήλιος ο πράσινος. ο ήλιος που ανατέλλει...ΤΟΥΣ οδηγεί!


«Έχω φίλους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές, συνομιλώ μαζί τους και συμφωνούμε. Είμαι κατά των χούλιγκαν και των βανδάλων. Αυτούς κυνηγούμε», δήλωσε ο κ. Χρυσοχοϊδης (με αφορμή τα αστυνομικά πογκρόμ στα εξάρχεια) . Ταυτόχρονα, δήλωσε ότι η Αθήνα θα γίνει ξανά μια πόλη (χουντική, εεεε συγνώμη λάθος) ειρηνική.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009

4ΛΕΠΤΑ

Παρακάτω παρουσιάζεται ένα απόσπασμα από τη γερμανική ταινία Vier Minuten του Chris Kraus με τις Monica Bleibtreu, Hannah Herzsprung, Sven Pippig.

>

Poesie disperse

BABELE

Uno sciame si copula nel sangue

ΒΑΒΕΛ

Ένα σμήνος συνουσιάζεται πάνω στο αίμα.

GIUSEPPE UNGARETTI

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009

σκουληκομυρμηγκοτρυπα του μιχαλη ταδε

κυκλοφορει σπονδυλωτη μυθιστορια
πυροσοφικη πραματεια
ανευ ορισμενου νοηματος
προς τερψιν οσων ησθηνται το αλγος


Με μεγάλη μου χαρά παραθέτω κάποια αποφθέγματα από το καινούργιο- ολοκαίνουργιο βιβλίο του μιχαλη ταδε που έπεσε και στα δικά μου χέρια, ευτυχώς!


6.
Ο Χέγκελ επιχείρησε να εξάγει αυτοϊκανοποίηση μέσα από ένα σύστημα οργάνωσης της λαιμαργίας. Ωστόσο δεν κατάφερε τίποτα περισσότερο από μια απλή διαφήμιση των πιο κωμικών βρυχηθμών της χαρακτηροδομής του. Έτσι ο Σοπενάουερ τούρλωσε τον κώλο του και τον έχεσε στα μούτρα.

7.
Ο πίθηκος κατάγεται από τον άνθρωπο και η γη δεν είναι σφαιρική, ούτε επίπεδη, αλλά πακεταρισμένη σε συσκευασία δώρου. Όποιος συμφωνεί με αυτήν την αυτονόητη αλήθεια έχει πολλά κακάδια μέσα την μύτη του.

8.
Όταν η ξύλινη γλώσσα απονεκρώνει κάθε δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης, τότε η ελευθερία μπορεί να εκφράσει τη ζωτικότητα της μόνο μέσα από τη γλώσσα του ξύλου.

9.
Η κριτική οφείλει να ξεπεράσει το σκόπελο της γενικευμένης φιλανθρωπίας αν θέλει κάποια μέρα να σοδομήσει και κάτι άλλο εκτός από μία τρύπα στο νερό. Η νέα μέρα που ξημερώνει θα φέρει οπωσδήποτε φίδια, σαρανταποδαρούσες, χταπόδια, σκουλήκια, ρομπότ φτιαγμένα από κρέας και δεινόσαυρους εκπαιδευμένους στις φιλοφρονήσεις. Μάλλον.

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009

θέατρο μας ο δρόμος, τέχνη μας η εξέγερση...


..."και τι δε θα έδινα" να δώ τους pilobolus να δίνουν παράσταση χωρίς αντίτιμο στην Εθνική Λυρική Σκηνή τώρα που έγινε Εξεγερμένη Λαική Σκήνη, αντί ας πούμε να κάνουν διαφήμιση με τα κορμιά τους σε αυτοκινητοβιομηχανίες και να ενισχύουν το οπλοστάσιο του θεάματος με τη δημιουργικότητα τους (όπως κάθε καλλιτέχνης).Πάντως αν μετανιώσουν προλαβαίνουν,ε?


Η ανακοίνωση μιας κατάληψης:


Γιατί καταλαμβάνουμε την Λυρική

Για να απαντήσουμε σ’ αυτούς που μπορεί να αναρωτηθούν γιατί μια κατάληψη του ιστορικού κτιρίου της Λυρικής εκθέτουμε καταρχάς κάποιους συνειρμούς με ιστορικά γεγονότα.
• Στις 29 Σεπτεμβρίου 1941 η οπερέτα «Βαρώνος Ατσίγγανος» του
Γ. Στράους παρουσιάστηκε από την Λυρική σκηνή στο θέατρο Πάρκ.
Την ίδια ημέρα 2000 κάτοικοι της περιοχής της Δράμας εκτελούνταν από τις δυνάμεις κατοχής σε αντίποινα για τις επιθέσεις αντιστασιακών ομάδων.
• Η « Κάρμεν» του Μπιζέ ανέβηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1942 στο θέατρο Ολύμπια, ολόγυρα ο μεγάλος λιμός του χειμώνα του 42 μάστιζε την Ελλάδα, όπου το 63% του πληθυσμού υποσιτίζονταν με αποτέλεσμα 100.000 νεκρούς από ασιτία.
• Η «Αρπαγή από το Σεράϊ» του Μότσαρτ ανέβηκε στις 30 Μάη 1945,
την ίδια ημέρα ο Τριαντάφυλλος Τριανταφύλλου δολοφονήθηκε στο Πουρί Θεσσαλίας, ήταν εκείνο τον μήνα ένα από τα 56 θύματα της τρομοκρατίας από παρακρατικές ομάδες δωσίλογων & μοναρχοφασιστών που συνεργάζονταν με κρατικές δυνάμεις, ενώ υπήρχαν 18.708 πολιτικοί κρατούμενοι σε όλη την Ελλάδα.
• «Ο Βαφτιστικός» του Θεοφράστου Σακελλαρίδη παρουσιαζόταν στις 17 Ιουλίου 1948, ταυτόχρονα βόμβες Ναπάλμ δοκιμάζονταν για πρώτη φορά στον Γράμμο όπου κορυφωνόταν ο Εμφύλιος.
• Στις 22 Νοεμβρίου 1973, πέντε ημέρες μετά την είσοδο των τανκς στο Πολυτεχνείο και μόλις δύο ημέρες μετά την άρση του στρατιωτικού νόμου που είχε επιβληθεί από το δικτατορικό καθεστώς, η Λυρική σκηνή ανακοίνωνε στο κοινό της ότι μπορούσε πλέον να παρακολουθήσει τις οπερέτες «Οι Παλιάτσοι» και «Καβαλαρία Ρουστικάνα».
• Όταν δολοφονήθηκε ο Μιχάλης Καλτεζάς, όποτε εκπυρσοκροτούν περίστροφα αστυνομικών, την ημέρα που ανάγκασαν την Κ. Κούνεβα να πιεί βιτριόλι, τις ημέρες που οποιοσδήποτε μπάτσος παίρνει την διαταγή να χτυπήσει διαδηλωτές, τις βραδιές που οι συλληφθέντες της εξέγερσης του Δεκέμβρη είναι ακόμα στις φυλακές, την στιγμή που οποιοσδήποτε μαθαίνει ότι χάνει την δουλειά του, η Λυρική προσφέρει στο κοινό της διαφυγή και στην κοινωνία μιά καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας.

Αυτή την στιγμή δεν θα ασχοληθούμε ούτε με το ποιοι έβλεπαν αυτές τις παραστάσεις, ούτε ποιοι τις παρουσίαζαν, ούτε ποιοι διορίζονταν σαν διευθυντές της Λυρικής όλα αυτά τα χρόνια από την κατοχή, στον εμφύλιο αλλά και αργότερα όπως πχ στην διάρκεια της δικτατορίας.

Η κατάληψη ενός συμβόλου σαν τη Λυρική δεν έγινε για αποπληρωμή ιστορικών χρεών, έγινε απλά γιατί θέλουμε να θυμίσουμε σε όλους, διοικούντες, κυβέρνηση, καλλιτέχνες η θεατές, ότι εκεί έξω και τώρα μέσα, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος αναπόσπαστο τμήμα του λαού της χώρας μας, που δεν μπορείτε να τον αγνοείτε παρά το γεγονός ότι πυροβολιέται, πνίγεται με δακρυγόνα, κατεβαίνει σε μπλόκα, απαιτεί λίγο αέρα αντί για τσιμέντο και συγχρόνως αναρωτιέται και διεκδικεί μιά άλλη θέση της τέχνης στην κοινωνία.

Ελεύθεροι Λυρικοί



Κείμενο/σχόλιο από το blog apeleftheromenilyriki.blogspot.com :
Η εξέγερση του Δεκέμβρη δικαιώνοντας όλους τους προηγούμενους κοινωνικούς αγώνες έδωσε το έναυσμα για γενικευμένη αντίσταση σε όλα αυτά που μας προσβάλλουν και μας υποδουλώνουν. Πυροδότησε τον αγώνα για τη ζωή, που κάθε μέρα απαξιώνεται. Σε πείσμα όλων όσων βλέπουν την εξέγερση σαν πυροτέχνημα και τη θάβουν τελειώνοντας τον επικήδειο με το «η ζωή συνεχίζεται» απαντάμε ότι ο αγώνας συνεχίζεται και θέτει τη ζωή μας σε μια νέα βάση. Όλα έχουν μείνει μετέωρα, όπως και ο θυμός μας. Η αγωνία μας δεν έχει κοπάσει γι’ αυτό είμαστε ακόμα εδώ.. Εξέγερση στους δρόμους, στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα εργατικά κέντρα, τους δήμους και τα πάρκα. Εξέγερση και στην τέχνη.
Κόντρα σε μια τέχνη- θέαμα που καταναλώνεται από παθητικούς θεατές. Κόντρα σε μια αισθητική που αποκλείει την διαφορετικότητα. Κόντρα στον πολιτισμό που καταστρέφει πάρκα και δημόσιους χώρους στο όνομα του κέρδους.
Ενώνουμε τις φωνές μας με όσους αγωνίζονται. Είμαστε αλληλέγγυοι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στους συλληφθέντες της εξέγερσης.
Απαντάμε στην κρατική καταστολή, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την απόπειρα τρομοκρατίας και παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ με τον αγώνα μας και τον πολιτισμό.
Μια πρωτοβουλία ανθρώπων των τεχνών (θεωρώντας τέχνη τη ζωή του καθενός) οικειοποιείται ένα χώρο για την Τέχνη της ζωής του καθενός θέτοντας το ζήτημα της αναδημιουργίας της κουλτούρας σε μια νέα βάση. Επιδιώκουμε μια τέχνη αδιαμεσολάβητη, ανοιχτή σε όλους, που ο καθένας μπορεί να είναι φορέας της.
Απελευθερώνουμε την Εθνική Λυρική Σκηνή, γιατί εξ’ ορισμού μας ανήκει. Έχουμε την ανάγκη να πούμε τα πράγματα από την αρχή και να ξαναβρούμε το ρόλο της τέχνης. Μέσα από διαδικασίες αυτοργάνωσης προτείνουμε ελεύθερες δημιουργικές δράσεις από όλους και για όλους όσους θεωρούν τον πολιτισμό προϊόν συλλογικής δημιουργίας.
Για να ξανακερδίσουμε τον πολιτισμό που μας στερείται.