κυκλοφορει σπονδυλωτη μυθιστορια
πυροσοφικη πραματεια
ανευ ορισμενου νοηματος
προς τερψιν οσων ησθηνται το αλγος
Με μεγάλη μου χαρά παραθέτω κάποια αποφθέγματα από το καινούργιο- ολοκαίνουργιο βιβλίο του μιχαλη ταδε που έπεσε και στα δικά μου χέρια, ευτυχώς!
6.
Ο Χέγκελ επιχείρησε να εξάγει αυτοϊκανοποίηση μέσα από ένα σύστημα οργάνωσης της λαιμαργίας. Ωστόσο δεν κατάφερε τίποτα περισσότερο από μια απλή διαφήμιση των πιο κωμικών βρυχηθμών της χαρακτηροδομής του. Έτσι ο Σοπενάουερ τούρλωσε τον κώλο του και τον έχεσε στα μούτρα.
7.
Ο πίθηκος κατάγεται από τον άνθρωπο και η γη δεν είναι σφαιρική, ούτε επίπεδη, αλλά πακεταρισμένη σε συσκευασία δώρου. Όποιος συμφωνεί με αυτήν την αυτονόητη αλήθεια έχει πολλά κακάδια μέσα την μύτη του.
8.
Όταν η ξύλινη γλώσσα απονεκρώνει κάθε δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης, τότε η ελευθερία μπορεί να εκφράσει τη ζωτικότητα της μόνο μέσα από τη γλώσσα του ξύλου.
9.
Η κριτική οφείλει να ξεπεράσει το σκόπελο της γενικευμένης φιλανθρωπίας αν θέλει κάποια μέρα να σοδομήσει και κάτι άλλο εκτός από μία τρύπα στο νερό. Η νέα μέρα που ξημερώνει θα φέρει οπωσδήποτε φίδια, σαρανταποδαρούσες, χταπόδια, σκουλήκια, ρομπότ φτιαγμένα από κρέας και δεινόσαυρους εκπαιδευμένους στις φιλοφρονήσεις. Μάλλον.
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009
Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ...
Μια συλλογή από τα καλύτερα των δύο εθνικών οδών και του συνολικού επαρχιακού δικτύου...
Είσαι της ζωής μου γούρι
μεσ΄ τον καύσωνα παγούρι
κάθε βράδυ κόβω φλέβες
ξενυχτάω με φραπέδες
και ξηλώνω καναπέδες!!!
θα σε κλείσω στο βε-σε(Wc)
γιατί δε με σεβεσαί
θα σε κλείσω στο βε-σε (WC)
γιατί δε συμμαζεύεσαι!!!
'Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες,
βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες'
Λάκης Σκουτάρης
'Είμαι ένας άνθρωπος τρελός,
σχιζοφρενής και μανιακός,
που μες την τρέλα μου ο φτωχός,
ψάχνω για να' βρω λίγο φως'
'Σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι πίσσα,
σκοτάδι είσαι σκοτεινό, σκοτοσκοτεινιασμένο,
σκοτάδι κατασκότεινο, και βράδυ βραδιασμένο.'
Αντζελα Ρέμπη
'Αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες,
θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες'
ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1970
Κώστας Καφάσης
'Το βράδυ θα 'ρθω να σε πάρω,
γι' αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο.'
Νίκος Δουλάμης
'Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε'
'Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Αγιο Γεώργιο'
Ακολουθεί το καλύτερο...
(η ιστορία γενικά περιγράφει έναν απατημένο σύζυγο όπου στην αρχή απειλεί):
«θα φέρω τη βενζίνη
κι αναλαμβάνω την ευθύνη.»
και καταλήγει στο ρεφρέν που μας άφησε άφωνους:
«την είχα άχτι, την είχα άχτι,
τώρα την έχω μόνο σε στάχτη,
μέσα στο τσίγκινο κουτί,
που φύλαγε τα μπικουτί..».
Είσαι της ζωής μου γούρι
μεσ΄ τον καύσωνα παγούρι
κάθε βράδυ κόβω φλέβες
ξενυχτάω με φραπέδες
και ξηλώνω καναπέδες!!!
θα σε κλείσω στο βε-σε(Wc)
γιατί δε με σεβεσαί
θα σε κλείσω στο βε-σε (WC)
γιατί δε συμμαζεύεσαι!!!
'Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες,
βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες'
Λάκης Σκουτάρης
'Είμαι ένας άνθρωπος τρελός,
σχιζοφρενής και μανιακός,
που μες την τρέλα μου ο φτωχός,
ψάχνω για να' βρω λίγο φως'
'Σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι πίσσα,
σκοτάδι είσαι σκοτεινό, σκοτοσκοτεινιασμένο,
σκοτάδι κατασκότεινο, και βράδυ βραδιασμένο.'
Αντζελα Ρέμπη
'Αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες,
θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες'
ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1970
Κώστας Καφάσης
'Το βράδυ θα 'ρθω να σε πάρω,
γι' αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο.'
Νίκος Δουλάμης
'Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε'
'Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Αγιο Γεώργιο'
Ακολουθεί το καλύτερο...
(η ιστορία γενικά περιγράφει έναν απατημένο σύζυγο όπου στην αρχή απειλεί):
«θα φέρω τη βενζίνη
κι αναλαμβάνω την ευθύνη.»
και καταλήγει στο ρεφρέν που μας άφησε άφωνους:
«την είχα άχτι, την είχα άχτι,
τώρα την έχω μόνο σε στάχτη,
μέσα στο τσίγκινο κουτί,
που φύλαγε τα μπικουτί..».
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2008
...μύρισε βροχή,
επέστρεψε η εποχή των ποιημάτων...
Τεράστιο το διάστημα
δε μετράται με μηνές ούτε καν με χρόνια
αλλά όπως ταιριάζει
σ' αυτήν την κατηγορία όντων,
με πνευματικές καταστροφές
με ημέρες απόλυτης μοναξιάς
κι ανείπωτης θλίψης
μέρες που απομακρύνονται
και παραμορφώνονται σαν
καταχθόνια φαντάσματα
πίσω απ' τα τείχη του χρόνου.
ΣΑΒΒΑΤΟ
επέστρεψε η εποχή των ποιημάτων...
Τεράστιο το διάστημα
δε μετράται με μηνές ούτε καν με χρόνια
αλλά όπως ταιριάζει
σ' αυτήν την κατηγορία όντων,
με πνευματικές καταστροφές
με ημέρες απόλυτης μοναξιάς
κι ανείπωτης θλίψης
μέρες που απομακρύνονται
και παραμορφώνονται σαν
καταχθόνια φαντάσματα
πίσω απ' τα τείχη του χρόνου.
ΣΑΒΒΑΤΟ
Δευτέρα 12 Μαΐου 2008
Υπάρχει διαλεκτική σχέση μεταξύ κραυγών και ουρλιαχτών? η αλλιώς Τι λένε κάποιοι απο τους μπλογκερς για τη μοναξιά?
Πατήσα στο ψαχτήρι τη λέξη 'μοναξιά' χωρίς να ξέρω ακριβώς τι έψαχνα. Πάντως βρήκα αρκετές σχετικές ιστοσελίδες.Παρατήρησα ότι οι άνθρωποι συζητούσαν δείλα και κάποιες φορές επιπόλαια για το θέμα πίσω άπο τις οθόνες και σκέφτηκα για ακόμη μια φορά ότι η κοινωνία αυτή περνάει κρισάρα...(τι κλισέ!)
johnd
Σας παρακολουθώ τόσους μήνες ρε παιδιά και δεν έχει μιλήσει κανένας γιά τη μοναξιά. Μόνο εγώ νιώθω μόνος μου; Και δεν μιλάω γιά το σεξ, γιά την συντροφικότητα μιλάω. Μάλλον ο εγωισμός μας θα φταίει. Καλό το internet, αλλά μόνο αυτό δεν φτάνει.
patty
ρε γιαννη,αν δεν υπηρχε μοναξια,το ιντερνετ θα ειχε πεθανει απο μαρασμο
λες να'σαι ο μονος που νιωθει μονος?
Aya8n Έγραψε...
Η μοναξιά δεν είναι επίκτητη
μα γονική είναι κτήση
Όπως το χρώμα των ματιών
όπως το σχήμα των μαλλιών
ανάγκη είναι η μοναξιά
μέρες διήθησης
μέρες αποδοχής
Η μοναξιά δεν είναι φόβος
μα ίαμα όταν έρθει ο πόνος
Όπως είναι ο ασπασμός
όπως ο εναγκαλισμός
ανάγκη είναι η μοναξιά
μέρες επούλωσης
μέρες ανάνηψης
Η μοναξιά δεν είναι ανάθεμα
μα της συναλλαγής ξαπόσταμα
Όπως του ύπνου η απολαβή
όπως του δρόμου η εναλλαγή
ανάγκη είναι η μοναξιά
μέρες απολυταρχίας
μέρες ανεμελιάς
Η μοναξιά δεν είναι άρνηση
μα του απολογισμού η συμφιλίωση
Όπως το χαμόγελο στα μάτια
‘όπως στο πρόσωπο η μάσκα
ανάγκη είναι η μοναξιά
μέρες τρέλας
μέρες δημιουργίας
Μα οι μέρες της ένα τέρμινο προσωπικό
Στανιάρω και το παλμό μου επανακτώ
Την λίμνη της μήτρας μου και πάλι αποχαιρετώ
Απλώνω ορίζοντες, στην θάλασσα βουτώ"
druuna είπε...
Οταν η οικειοτητα και η ασφάλεια μεταμφιεσμένα σε “δήθεν” συντροφικότητα αντικαθιστούν τον έρωτα τότε μένει μόνο “[b]ο τρόμος του κενού[/b]“…
Κι όμως, γιατί να φοβηθείς τη μοναξιά? Χειρότερη απ το κενό δεν είναι… δεν είναι… δεν είναι… δεν είναι…
deva_parinito είπε...
Σε ψάχνω στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων,
στις νευρωτικές διαδρομές,
σε σταθμούς και στοές
σε ψάχνω.
Στα μικρά τα stop, στα “απαγορεύεται”
στα τρύπια μου χέρια…
danai-iraklio είπε...
Η μοναξιά είναι προϊόν της διαίρεσης. Όταν όλα είναι Ένα, τότε πού χωράει η μοναξιά; Η Μοναξιά είναι λοιπόν χωρισμός, μη ένωση, διαίρεση. Όσο περισσότερο διαιρούμαστε, τόσο περισσότερη μοναξιά υπάρχει, καθώς έχουμε δημιουργήσει νέα σωματίδια που με τη σειρά τους είναι μόνα και χωρισμένα από τα υπόλοιπα.
χαμμένο είπε...
Με αυτή την "κυρία" ποτέ δε τα πήγαινα καλά. Δε μου αρέσει η μοναξιά, αλλά τελευταία έρχονται φορές που απρόσκλητη έρχεται και κάθεται δίπλα μου και ειρωνικά μου λέει: "Μη με κοιτάς. Ήρθα για παρέα!" Χαχαχα...
flame74's είπε...
ΝΑ ΧΕ ΧΡΩΜΑ Η ΜΟΝΑΞΙΑ
ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΩ
ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΘΑΛΑΣΣΙΑ
ΜΕ ΑΓΕΡΑ ΠΕΛΑΓΙΣΙΟ
ΝΑ ΤΗΣ ΒΑΛΩ ΚΑΙ ΠΑΝΙΑ
ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ
ΛΙΜΑΝΑΚΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑ!!
ΠΙΟ ΚΑΛΗ Η ΜΟΝΑΞΙΑ
ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΤΑΝΩ
ΜΙΑ ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ ΜΑΙ ΣΕ ΧΑΝΩ
ΠΙΟ ΚΑΛΗ Η ΜΟΝΑΞΙΑ
Ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ ΤΑ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΟΛΑ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ΟΓΔΟΝΤΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ
Η μικρή ολλανδέζα είπε...
Και μαζί και μόνος ίδιος είναι ο πόνος
Ανώνυμος είπε...
Η μοναξιά είναι παρωδική/ τι γίνεται όμως με τον εθισμό σε αυτήν ?
αντώνιος είπε...
όταν η μοναξιά είναι επιλογή τότε τη ζείς, όταν είναι εξαναγκασμός τότε σε πνίγει.
Νεραιδόνα είπε...
Μοναξιά, η απουσία των άλλων. Μοναχικότητα, η παρουσία του εαυτού...
Ars poetica
Ars poetica
Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση
σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες
όπου η ζωή χορεύει. Θέλω να είναι
αγώνας, όχι μια μουσική που λύνεται
μα πάθος για τη μέσα έκφραση μιας ασυναρτησίας
μιας αταξίας που θα γίνει παρανάλωμα
αν δεν τα παίξουμε όλα για όλα
Όταν οι άλλοι, αδιάφοροι, με σιγουριά
ξοδεύονται άσκοπα ή ετοιμάζονται το βράδυ
να πεθάνουν, όλη τη νύχτα ψάχνω για ψηφίδες
αδιάφθορες μές το μονόλογο τον καθημερινό
κι ας είναι οι πιο φθαρμένες. Να φεγγρίζουν
μες το πυκνό σκοτάδι τους σαν τ’ αχαμνά ζωύφια
τυχαίες, σκοτωμένες απ΄ το νόημα
με αίσθημα ποτισμένες.
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση
σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες
όπου η ζωή χορεύει. Θέλω να είναι
αγώνας, όχι μια μουσική που λύνεται
μα πάθος για τη μέσα έκφραση μιας ασυναρτησίας
μιας αταξίας που θα γίνει παρανάλωμα
αν δεν τα παίξουμε όλα για όλα
Όταν οι άλλοι, αδιάφοροι, με σιγουριά
ξοδεύονται άσκοπα ή ετοιμάζονται το βράδυ
να πεθάνουν, όλη τη νύχτα ψάχνω για ψηφίδες
αδιάφθορες μές το μονόλογο τον καθημερινό
κι ας είναι οι πιο φθαρμένες. Να φεγγρίζουν
μες το πυκνό σκοτάδι τους σαν τ’ αχαμνά ζωύφια
τυχαίες, σκοτωμένες απ΄ το νόημα
με αίσθημα ποτισμένες.
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)